ماشین خشک کردن لجن های غیر ارگانیک

خشک کردن لجن یک فرآیند حرارتی است که آب را از لجن فاضلاب از طریق تبخیر حذف می کند. اعمال گرما، محتوای رطوبت را از 75-85% معمول به 5-15% کاهش می دهد و منجر به کاهش حجم 75-90% می شود. این امر زباله سنگین و مرطوب را به محصولی خشک، پایدار و در صورت لزوم عاری از پاتوژن تبدیل می کند.

تاسیسات صنعتی و شهری سالانه میلیون ها تن لجن تولید می کنند که چالش قابل توجهی برای دفع ایجاد می کند. مشکل اصلی هزینه است: لجن مرطوب عمدتاً آب است، که آن را سنگین، دشوار برای جابجایی و گران برای حمل و نقل می کند.

تمایز بین خشک کردن و آبگیری مکانیکی بسیار مهم است. در حالی که آبگیری از فشار فیزیکی برای رسیدن به 25-35% جامد خشک استفاده می کند، خشک کردن حرارتی از گرما برای تبخیر رطوبت استفاده می کند و به 90-95% جامد خشک می رسد. غیر معمول نیست که هر دو آبگیری مکانیکی و سپس یک خشک کن حرارتی برای به حداقل رساندن رطوبت و هزینه های انرژی انجام شود.

این کاهش حجم چشمگیر مستقیماً هزینه های حمل و نقل و دفن زباله را کاهش می دهد. مهمتر از آن، این مشکل دفع را به فرصتی برای بازیابی منابع تبدیل می کند. لجن خشک شده می تواند به محصولات ارزشمندی مانند لجن کلاس A برای کشاورزی، سوخت برای بازیابی انرژی، یا خوراک برای کوره های سیمان تبدیل شود.

عملکرد فنی دستگاه خشک کن گچ دوار برای فروش:

همه لجن ها یکسان نیستند و خواص آنها بهترین فناوری خشک کردن و الزامات انرژی را تعیین می کند.

• محتوای رطوبت: لجن با 75-85% رطوبت وارد می شود. آب آزاد به راحتی تبخیر می شود، اما آب پیوند خورده (به صورت شیمیایی یا فیزیکی به جامدات متصل شده) برای حذف به انرژی بیشتری نیاز دارد.
• اندازه ذرات: ذرات کوچکتر و یکنواخت سریعتر و یکنواخت تر خشک می شوند.
• محتوای آلی در مقابل معدنی: این بر ارزش حرارتی و رفتار خشک شدن تأثیر می گذارد. محتوای آلی بالا می تواند چسبندگی را افزایش دهد.
• ترکیب شیمیایی: وجود مواد شیمیایی می تواند بر سرعت خشک شدن تأثیر بگذارد، باعث خوردگی شود یا گزینه های استفاده نهایی را برای محصول خشک شده محدود کند.
• چسبندگی و تجمع: برخی لجن ها در حین خشک شدن خمیری می شوند یا توده تشکیل می دهند که می تواند به تجهیزات بچسبد و عملکرد را مختل کند.